A obra reconstrúe os feitos históricos arredor da Marcha Internacional pola Paz en Centroamérica, unha iniciativa pacifista que tivo lugar nos anos oitenta nun contexto xeopolítico de extrema violencia.
“O inferno abría portas en América Central e as lapas abrollaban acotío, sen desmaio, nas páxinas da prensa internacional e local, nos informativos de todas as emisoras de radio e televisión.
A iniciativa da Marcha Internacional pola Paz en Centroamérica partira dun grupo de pacifistas noruegueses na primavera de 1984, e a convocatoria cubriu etapas de difusión con rapidez, aínda que daquela non había internet nin móbiles.”
En palabras do autor, este libro reivindica e quere ser parte do antigo grito pola paz contra o pregón actual da guerra, esa antigalla.

• A orixe do movemento: O relato pon o foco na primavera de 1984, cando un grupo de pacifistas noruegueses ideou unha marcha internacional para esixir a paz nunha América Central fustrigada polos conflitos armados e a inestabilidade política.
• Unha crónica sen tecnoloxía moderna: O autor retrata as dificultades de estender unha convocatoria global e coordinar activistas de diferentes países nunha época na que non existían os teléfonos móbiles nin internet, dependendo integramente da prensa, a radio e os informativos de televisión.
  Mensaxe antibelicista e actual: En palabras do propio Primitivo Carbajo, o volume nace coa intención de reivindicar e rescatar aquel antigo berro colectivo a prol da paz, alzándose como unha crítica directa contra os actuais discursos belicistas contemporáneos, aos que cualifica de "antigalla".
• Xénero híbrido: O volume sitúase a medio camiño entre o ensaio político, a crónica de correspondente de guerra, o libro de viaxes e a reportaxe xornalística de memoria histórica. 

Primitivo Carbajo, de orixe zamorana, traballou como xornalista en medios da Coruña e Vigo, de guionista en programas da TVG, colaborou en cabeceiras de variada caste e foi corresponsal dalgunhas revistas e xornais alén do Telón de Grelos. De El País, 17 anos, ata 2012. Foi director de Comunicación da Universidade de Vigo (1999-2005), fundador do pioneiro Duvi, o seu diario dixital, e é coautor, con Luis Pita, da biografía non autorizada Paco Vázquez, a pegada dun príncipe (Xerais, 1993).