Ang personal na sanaysay ang pinakanarsisistiko sa mga anyong pampanitikan: “I, me, myself,” “Ai-Ai” (I, I), “Mimi” (me, me) at “back-to-me” dahil paratihang patungkol ito sa karanasan, mundo at pananaw sa mundo ng manunulat. Sa mga sanaysay na ito ni Jarin, dinadala tayo sa iba-ibang sityo at panahon ng kanyang buhay, ang musikang kinakaaliwan, ang mga isyung pinagdadaanan at kinakaharap: matalas, magaan, parang nagsasalaysay lang.
Na ang kanyang natatangi at tinatanging mundo ay hindi naman pala hiwalay at kakaiba sa ating mundo noon, ngayon at sa hinaharap, umigpaw na si Jarin sa personal na sanaysay bilang personal na bagay lamang. Ito ay kolektibong salaysay ng isang henerasyong nauna’t kahaharapin nating lahat: malungkot-masaya, tamis-anghang, nauna’t nahuli lang tayo sa mga lakbay at salaysay dito.
—ROLANDO B. TOLENTINO

Mapaglaro ang bagting ng kwerdas ng mga kwentong buhay ni Gwapo (tawag ng henerasyong kami sa PNU sa kanya). Parang mga mailap na notang hinahanap nyang pilit ang kanyang pagkataong parang pinadpad sa kung saan-saan at kung kani-kanino. Paglilikom ng alaala mula sa pinag-ugatan ng kanyang pagkatao batay sa kuwento ng mga kamag-anak at kakilala, hanggang sa pagtungkab ng langib sa sugat ng mga nakaraan. Kinikilala nya ang kanyang sarili mula sa pagkukuwento ng kanyang anak, pagpapamilya, espiritwalidad, paglalakbay, kamusmusan at karanasan. Hindi namalayan ni Ferdinand Pisigan Jarin, sa mga salaysay nyang ito, nagsama-sama ang mga nota ng kwentong buhay-buhay na bumuo ng isang musikang angkop upang maging official soundtrack ng isang matagumpay na koleksyon ng mga akda. Tayo na’t makinig sa melodiyang hatid ng mga tonong may kurot, sundot, haplos, dagok at hagod sa orkestrasyon ng kanyang mga sanaysay.
—EROS S. ATALIA

Bihira ang manunulat na kayang patawanin at paiyakin nang sabay ang mga mambabasa. Kaya pambihira ang aklat na ito ni Ferdinand Pisigan Jarin. Sa Anim na Sabado ng Beyblade ibinabahagi sa atin ni Jarin ang kanyang mga karanasan, ibinibigay sa atin ang mga pilas ng kanyang pagkatao. Tatawa tayo at iiyak dahil tiyak na makikita natin ang ating mga sarili sa mga pahina ng librong ito. At sigurado ako, aabangan natin ang mga susunod na aklat ni Jarin.
—JERRY B. GRACIO