Niyuyugyog ng mga kuwento ang mga pundasyon ng ating mga pagkatao. Marahas ang mga pagyugyog na iyon. Pero isang dahás iyon na hindi pisikal. Hindi parang lindol na ilang segundo o ilang minuto ay gumuho na, nagkalamat, nabiyak, natibag ang mahihina ang pundasyon. Hindi ganoong dahás ang pagyugyog ng lindol ng mga kuwento ni Wena. Malumanay ang mga pagyugyog, dahan-dahan, paisa-isa, halos hindi pansin, halos hindi damá. Parang gumuguhong bundok na hindi namamalayan, ‘yung tipong paisa-isang natitipak ang mga bato, paisa-isang gumugulong ang mga tipak, pakonti-konting dumadausdos ang mga buhangin, hindi minu-minuto kundi linggo-linggo lang o buwan-buwan o taon-taon, ganoong kabagal na mga pagguho. Parang búhay, isang walang-lubay na pagyugyog sa paggunaw sa mga kabuuan ng búhay, mga walang-lubay na paggunaw sa loob, habang nanginginig ang mundo. Hindi ganap na damá ang mga ganitong paggunaw, pero alam mong nadarama mo, walang hinto, walang tigil, araw-araw, at alam mong hanggang dulo ng búhay.

—Eli Rueda Guieb III, mula sa Introduksiyon