Deze poster tilt iets eenvoudigs als voetafdrukken naar een stil verhaal. De kronkelende sporen banen zich een weg door de duinen in onverwachte bochten, alsof ze een dans over het zand uitvoeren. Het licht speelt met de rimpels op het oppervlak, waardoor elk spoor zijn eigen ritme krijgt.

Wie fan is van Frank Herberts Dune herkent hier een knipoog naar de legendarische “sandwalk,” die vreemde, onregelmatige dans om door de woestijn te trekken zonder de aandacht te trekken van de enorme wezens onder het zand. Het patroon van de stappen op deze poster verwijst naar dat overlevingsritueel—gedeeltelijk noodzaak, deels kunst. Het is mooi hoe het tegelijk aanwezigheid en afwezigheid uitstraalt: iemand was hier, maar de woestijn bewaart haar geheimen. Dit kunstwerk brengt een rustige beweging in je interieur en herinnert aan een van de meest iconische gebaren uit de sciencefiction.